Uncertainty And Strategic Gamble in Foreign Policy: Iran's Foreign Policy Strategy After October 7, 2023

Bu çalışma, Hamas’ın 7 Ekim 2023’te İsrail’e gerçekleştirdiği saldırıların ardından İran’ın benimsediği dış politika stratejisini eklenti (Prospect) Teorisi çerçevesinde incelemektedir. Makalede, İran’ın bu stratejik yaklaşımının, 2020 yılında suikastlar, değişen bölgesel ittifaklar ve jeopolitik gerilemelerle şekillenen “stratejik kısıtlılık” algısı temelinde oluştuğu savunulmaktadır. Bu bağlamda, stratejik kısıtlama; dış baskılar, ittifak dengelerindeki değişim ve güvenlik açıkları nedeniyle İran’ın bölgesel nüfuzunu sürdürme kapasitesinin azaldığına dair hem maddi hem de psikolojik bir algıyı ifade etmektedir. Çalışmanın temel argümanı, İran’ın Hamas’ın El Aksa Tufanı Operasyonu’nu bir stratejik fırsat olarak değerlendirdiği ve bu değerlendirmesinin 7 Ekim sonrası eylemlerine yansıdığıdır. İran, bu süreçte Filistin meselesini İsrail’e baskı aracı olarak kullanmış; Gerçek Vaat Operasyonları I ve II gibi doğrudan saldırılarla direniş ekseninin operasyonel alanını genişletmeyi hedeflemiştir. Çalışma kapsamında Beklenti Teorisi’nin referans bağımlılığı, kayıptan kaçınma, çerçeveleme etkisi ve risk tutumundaki değişkenlik gibi temel kavramları analitik çerçeve olarak kullanılmıştır. Bu doğrultuda, İran’ın stratejik kayıp algısıyla ortaya koyduğu psikolojik tepkiler ve artan risk alma davranışı arasındaki ilişki analiz edilmiştir. Sonuç olarak, İran her ne kadar direniş eksenini yeniden canlandırma çabası içinde olsa da Suriye’deki etkisinin azalması ve vekil güçlerinin zayıflaması gibi gelişmeler, daha geniş hedeflerine ulaşmasını kısıtlamış ve stratejik anlamda sınırlı bir başarı elde etmesine neden olmuştur.

This study examines Iran’s foreign policy strategy following the October 7, 2023, Hamas-led attack on Israel, through the lens of Prospect Theory. It argues that Iran's strategic approach has been shaped by a perception of strategic constraint that emerged in 2020. In this study, strategic constraint is defined as the perceived reduction in Iran’s ability to maintain and project regional influence due to external pressures, shifting alliances, and significant geopolitical setbacks. This perception includes not only material limitations but also Iran’s psychological assessment of its declining strategic leverage and the weakening of its regional deterrence posture. The main argument of this article is that Iran interpreted Hamas’ Operation Al-Aqsa Flood as a strategic opportunity, which is reflected in its actions following October 7. In this context, Iran has pursued a strategy that leverages the Palestinian issue to apply pressure on Israel—most notably through direct attacks such as Operation True Promise I and II—with the broader aim of expanding the operational scope of the axis of resistance. Using Prospect Theory as the analytical framework—particularly the concepts of reference dependence, loss aversion, framing effects, and varying risk attitudes—this study explores how Iran’s risk-taking behavior is rooted in psychological responses to perceived strategic losses. Ultimately, this case study argues that despite Iran’s efforts to revitalize the axis of resistance, its broader objectives have been constrained by the erosion of influence in Syria and the weakening of key proxy actors, resulting in limited strategic success.